Ο διαχειριστής που έγινε σκληρό αφεντικό...

 

Σκέψου ότι για διάφορους λόγους αναγκαζόμαστε ή μάς έπεισαν ότι είναι ανάγκη να βάλουμε διαχειριστή στην  κοινή μας περιουσία  ή διαφορετικά, στα οικονομικά μας διότι θεωρήσαμε ότι έχουμε κωλύματα να κάνουμε  το έργο εμείς οι ίδιοι...

Η απλή πρακτική λέει ότι εμείς είμαστε το αφεντικό και επιβάλλουμε τούς όρους.

Δηλαδή, έρχονται οι υποψήφιοι, μάς κάνουν τις προτάσεις κι εμείς επιλέγουμε τούς καλύτερους, δηλαδή αυτούς που θα διαχειριστούν σωστά την περιουσία μας και θα μάς αποδώσουν κέρδη.  

Αν από την πρώτη δεν σού αποδίδουν κέρδη αλλά αντίθετα αρχίζουν να σού τα μασάνε, να αλλάζουν την εικόνα τής επιχειρήσεως  και εκεί πού πρώτα μάς μιλούσαν  με αισιοδοξία, ενώ τώρα διαρκώς σού τονίζουν για "ταμεία άδεια", να σού αποδίδουν διαρκώς ευθύνες και να σού επιβάλλουν οικονομικά κόστη και βαριά πρόστιμα γιά "μή συμμόρφωσι" στην τάξι που οι ίδιοι έχουν ξεφτιλίσει,  ο καθ ένας μας, αν  έχει έστω και ίχνη λογικής στο κεφάλι του, αρχίζει να ψάχνει πρώτα την ιδιωτική τους ζωή...

Δηλαδή, αν βλέπεις ότι και οι ίδιοι συμμετέχουν στο πρόβλημα μέσα από τούς περιορισμούς στην ιδιωτική τους ζωή, δέχεσαι αυτά που σού λένε και προσπαθείς μέσα από τις θυσίες σου να βοηθήσεις στην ανατροπή τών καταστάσεων...

Αντίθετα, αν βλέπεις ότι ζούν ζωή χαρισάμενη και ο πλούτος τους αυξάνεται, οφείλεις να αντιδράσεις άμεσα και αποτελεσματικά στέλνοντας τους στον διάβολο...

Αυτά βέβαια μέσα σε μία κατάστασι στην οποία ο ιδιοκτήτης έχει μυαλό στο κεφάλι του ως κυριότερο στοιχείο τής οποίας λογικής είναι το ήθος και οι αρετές  οι οποίες εκφράζονται με το πνεύμα τής συλλογικότητας.

Τα στοιχεία αυτά είναι η κληρονομιά που πήρε από τούς παλαιούς και τά οποία επειδή είναι επικίνδυνα για το συνάφι τών πονηρών διαχειριστών, προσπάθησαν συστηματικά να τα ξεριζώσουν από τούς ιδιοκτήτες τών οποίων κατάφεραν να ελέγχουν την παιδεία...

Έτσι οι ιδιοκτήτες έμειναν αμόρφωτοι, ηλίθιοι, καιροσκόποι, εξαγοράζονται φτηνά μαζί με τις οικογένειές τους και έχουν μείνει απαθείς στην διάλυσι τής περιουσίας τους...

Ενώ οι διαχειριστές, οργανώθηκαν σε "πολιτικές" ομάδες, με θεωρητικούς ή κάθε μία, με επιστήμονες ψεύτες, με διεστραμμένους διαστροφείς που πληρώνονται ως μεσίτες και είναι ικανοί να πουλήσουν και την ίδια τους την μάνα...

Έχουν σπουδάσει θέατρο και δίνουν παραστάσεις "αντιπαλότητας" μπροστά στους αγράμματους και παθιασμένους από το ψέμα οπαδούς, από τους οποίους οι πιο πονηροί κάπου θα βρούν μια τρύπα για να ικανοποιήσουν τα ατομικά τους συμφέροντα μέσα από το ξεπούλημα κοινών μας περιουσιακών  στοιχείων σε ντόπιους και ξένους παλιατζήδες...

Ο κάθε ένας από αυτούς τούς διαχειριστές μόλις πετύχει το συμβόλαιο με τις εκλογές, ορμά στα λάφυρα συνοδευόμενος από τις ακρίδες που τον ακολουθούν μέχρι να μήν μείνει τίποτα όρθιο, για να έρθει στην συνέχεια ο επόμενος πονηρός διαχειριστής ο οποίος θα παραγράψει τα εγκλήματα τού προηγούμενου για να μήν βρεθεί ένοχος στο μέλλον και να έχει την ησυχία ώστε να ξεζουμίσει με τις δικές του ακρίδες ότι απέμεινε...

Εδώ, εσύ αντί να αμφισβητείς  την κάθε διαχείρησι πού είναι προκλητικά σπάταλη, γεμάτη από άθλιες αυθαιρεσίες και εγκληματικές πράξεις, έρχεται ο διαχειριστής σου να επιβάλλει ελέγχους και υποχρεώσεις στην ιδιωτική σου ζωή για να αρπάξει ακόμη και αυτά που είναι έξω απο τις υποχρεώσεις σου με καταφανέστατο στόχο να σε εξοντώσει και να είσαι ανίκανος για κάθε αντίδρασι ...

Αυτή η ιστορία επαναλαμβάνεται με έμφασι από την μεταπολίτευσι τού 1974 μέχρι σήμερα...

Το σύνολο τών πονηρών διαχειριστών σε όλο τους το φάσμα, αποκαλεί το φαινόμενο "δημοκρατία", τούς πιο πειθήνιους υποστηριχτές τους τούς αποκαλεί "προοδευτικούς", "δημοκράτες", ενώ όσους τολμούν να τούς αμφισβητούν έχει βρεί και τον κατάλληλο χαρακτηρισμό για τον καθ΄ έναν...

Πρόκειται για χαρακτηρισμούς που οι ίδιοι διαχειριστές κρατούν την ουσία τους και έχουν το θράσος να αποδίδουν τούς τίτλους σε όσους τούς αμφισβητούν...  

Οι κομματικοί τους ευνούχοι   αδυνατούν να παράγουν πολιτική σκέψι καταναλώνουν αυτά τα διχαστικά τους σκουπίδια τα οποία αποτυπώνονται με ηλίθιους όρους, τους οποίους πετούν στον "αντίπαλο" και έτσι έχουν "δικαιωθεί" πολιτικά...

(Ποιός είναι άραγε ο φασίστας; .Ο κάθε σκεπτόμενος  αμφισβητίας που πυροβολείται με τον τίτλο ή αυτός που πυροβολεί ;...)

Αν κατάλαβες όλα αυτά σού απευθύνω μία εγκάρδια καλημέρα και σού προσφέρω τις σκέψεις μου πατώντας ΕΔΩ και κατεβάζοντας δωρεάν το βιβλίο μου...  

Θέλω να καταλάβεις για παράδειγμα, τι σημαίνει Τοπική Αυτοδιοίκησις για να δείς πώς διέστρεψαν τον όρο με αποτέλεσμα αντί για κέρδος, να  εισπράττεις σήμερα έναν επιπρόσθετο δυνάστη από αυτόν τού κράτους...

Και μήν μου μιλάς για ορθογραφία... Διότι τα  κόμματα με τις "επαναστατικές" τους πρακτικές που είχαν ως στόχο την γενική υπονόμευσι δεν κατάφεραν να με πείσουν για τις προθέσεις τους...

Παναγιώτης Δερματάς

Ο "από μηχανής Θεός" ...

 Τό μήνυμα τών καιρών !...

Το μεγάλο ζητούμενο για τον πολίτη, πρέπει να είναι ο τρόπος που παίρνει τίς αποφάσεις του οι οποίες έχουν συνέπειες όχι μόνον στην ζωή του αλλά και στις ζωές των άλλων.

Ο πραγματικός πολίτης, έχει κοινωνική συνείδησι, δηλαδή γνωρίζει ότι η ζωή του δεν μπορεί να είναι ασφαλής μέσα σε ένα σύνολο ανθρώπων που πεθαίνει, έχει ιεραρχήσει τα πράγματα ξεκινώντας από την ευαισθησία απέναντι στον διπλανό του ο οποίος εξοντώνεται βάρβαρα από το σύστημα και όχι επιλεκτικά από τα προβλήματα απόμακρων κοινωνιών ακολουθώντας ξένες γραμμές,  ασκεί τον εαυτόν του στην έρευνα για τήν αλήθεια και το δίκαιο τα οποία στοιχεία αποτελούν  ζωτικό παράγοντα για την ανθρωπότητα, δεν πληροφορείται μονόπλευρα επειδή αυτή η τακτική διασφαλίζει τα αρρωστημένα  ατομικά του συμφέροντα τα οποία καλύπτει με την έννοια "ιδεολογία", δεν κολλά γελοίους χαρακτηρισμούς σ΄ αυτούς που δεν μπορεί να αντιμετωπίσει...

Δηλαδή ο πραγματικός πολίτης είναι εραστής τής αλήθειας η οποία δεν επιτρέπει πάθη και διαστροφές.

Το κατά πόσο έχει επικρατήσει αυτή η  έννοια στον κόσμο ή στην πατρίδα μας, φαίνεται από τούς σημερινούς καρπούς...

Επειδή λοιπόν αυτή η σελίδα δεν ανήκει σε κανένα κόμμα ή παράταξι, θεωρούμε  ότι οφείλουμε να πάρουμε θέσεις απέναντι στα σημερινά πολιτικά δεδομένα μέσα από την λογική και όχι από οποιαδήποτε "ιδεολογικά"  σύνδρομα...

Φθάσαμε ως λαός, στο πεδίο μηδέν σε όλους τούς τομείς. Στην οικονομία, στην εσωτερική τάξι, στην απόδοσι τής δικαιοσύνης, βιώνουμε τις συνέπειες μιάς αντικοινωνικής και αντιαναπτυξιακής νομοθεσίας η οποία αποτελεί βόμβα πάνω στην οποία καθόμαστε ο καθ' ένας και με συμπεριφορά χαμηλού δείκτη νοημοσύνης διότι ασκούμαστε στο να επιλέγουμε τούς βομβιστές μας μέσα από τις αρχές τής "ιδεολογίας" = ατομικού συμφέροντος....

Συμβαίνει  να μην έχουμε την πολυτέλεια να δημιουργούμε συγκρούσεις και προστριβές μεταξύ μας για τις επιλογές που απαντούν στα προβλήματα.

Διότι μέσα από αυτές. στήνουμε την σύγχρονη Βαβέλ η οποία εκφράζεται με τον πολιτικό κατακερματισμό ο οποίος αποτελεί παράδεισο για τα σύγχρονα αρπακτικά.

Κατ' αρχή η έννοια κοινωνία ακυρώνεται όταν ο καθ΄ ένας απομονώνεται από το σύνολο και μιλά ξεχωριστή γλώσσα... 

Τότε παραχωρεί το έδαφος στις φατρίες τών συμφερόντων οι οποίες  σήμερα τον έχουν γονατίσει σε όλους τούς τομείς.

Από τα παλιά χρόνια οι θεμελιωτές τού θεσμού τής δημοκρατίας είχαν υπερτονίσει ότι μία κοινωνία διοικείται καλώς όταν οι άρχοντες δεν  επιλέγονται από τις φατρίες τών συμφερόντων.

Αυτές, έχουν καταστρέψει  κοινωνίες, αυτοκρατορίες, λαούς. καταστρέφουν σκληρά και απροκάλυπτα τήν πατρίδα μας χωρίς να αγωνιούν για τα προϊόντα  τής  ληστείας τα οποία στηρίζονται στην δική μας διχαστική πολυγλωσσία, στην βαριά ηλιθιότητα την οποία καλλιεργεί διαρκώς η μοναδική στον κόσμο ελεγχόμενη  κομματική παιδεία και η φτηνή καθημερινή πληροφόρησις...

Εδώ τον διάλογο τον έχουμε υποκαταστήσει με την στάμπα τού "δεξιού" "αριστερού" "προοδευτικού" "φασίστα" και οτιδήποτε διαστροφικό μπορεί να παράγει ένας διεστραμμένος σατανικός εγκέφαλος...

Διάλογος είναι η πορεία μέσω τού λόγου = λογικής και όχι τής άκαρπης αντιπαλότητας.

Μέσα από τις αντιπαλότητες προκύπτει το χάος και η συλλογική δυστυχία, ενώ μέσα από την λογική οι άνθρωποι θα καταφέρουν να βρούν τον συντονιστή τής συλλογικής δυναμικής η οποία θα απαντήσει σε όλα τα προβλήματα.

Αυτόν που θα ενώνει και όχι αυτούς που θα την κομματιάζουν .

Αυτό το ζητούμενο είναι το μοναδικά δύσκολο και παρουσιάζεται ως "από μηχανής Θεός" μέσα  στα μεγάλα κοινωνικά αδιέξοδα.

Καί αυτός ο Θεός δεν βγαίνει μέσα από βελούδινα πανεπιστήμια, ή  από "πτυχιούχους", "αγωνιστές" τών πεζοδρομίων οι οποίοι συντηρούν την δύναμη τών διαπλεκομένων φατριών.

Βγαίνει μέσα από τον σκληρό πόνο που δημιούργησε όλη αυτή η κοινωνική αταξία σε συνδυασμό με τις συλλογικές ευαισθησίες απέναντι στα παθήματα.

Ο πόνος είναι το μεγάλο χαρτί όσων κίνησαν την ιστορία.

Σε αντίθεση με όλα τα συμβιβασμένα με το ατομικό συμφέρον όντα τα όποια έχουν το θράσος να κατηγορούν μία γυναίκα η οποία αποφάσισε να απαντήσει δυναμικά στην δολοφονία τού παιδιού της μεταφέροντας στις πλάτες τον πόνο όλων αυτών που αδικήθηκαν και μετατρέποντας τον σε γνήσιο πολιτικό αγώνα.

Αυτή η συμπεριφορά, πρέπει να αποτελεί το μέτρο τής κριτικής μας απέναντι σε ομάδες και παρατάξεις που διεκδικούν την ψήφο τού πολίτη.

Διότι  αν όλοι αυτοί ενδιαφέρονται για μας  και όχι για το προσωπικό τους μέλλον, θα σεβόντουσαν την μοναδική ευκαιρία που έλαχε στην Ελλάδα να βρεθεί το πρόσωπο που ενώνει και ας βοηθούσε ο καθ΄ ένας από το παρασκήνιο αποδεικνύοντας έτσι ότι η πατρίδα είναι πάνω από τις ατομικές του βλέψεις...

Πολύ περισσότερο ελεεινό  και τρισάθλιο είναι να βγαίνουν και  να διασπείρουν κατηγορίες ότι "εκμεταλλεύεται τον πόνο τού παιδιού της για να έχει πολιτικά οφέλη"...

Όσοι προέβησαν σ΄ αυτή την αθλιότητα, πρέπει να περιφρονηθούν ως υβριστές και βλάσφημοι απέναντι στούς ιερούς κανόνες τού Σύμπαντος οι οποίοι σύμφωνα με τούς θεμελιωτές τής φιλοσοφίας μας, δεν ξεχνούν...

Όσοι σέβονται με οποιονδήποτε τρόπο άσχετα αν ακολουθούν διαφορετικές πολιτικές γραμμές, είναι βέβαιο ότι αύριο θα αποτελέσουν στοιχεία τού νέου πολιτικού σκηνικού το οποίο θα ανατρέψει τα πάντα...

Γιά περισσότερες και ουσιαστικές πολιτικές σκέψεις κατεβάζετε δωρεάν το βιβλίο μου ΕΔΩ

Η επιστήμη τών διχασμών...

Αντί για εικόνες που  διχάζουν, αντιπροτείνουμε αυτές που ενώνουν...Εδώ πρόκειται για τον βομβαρδισμό τού Πειραιά που έγινε τον Γενάρη τού 1944 από τούς "συμμάχους",  με 800 Έλληνες νεκρούς και 8 Γερμανούς, μια τραγική αριθμητική εξίσωσις η οποία εφαρμόστηκε σε όλη την χώρα από την "Εθνική αντίστασι" !!! Ας σκεφτούμε ότι οι κάθε μορφής διχασμοί μάς οδηγούν σταθερά σε ασφυκτικά  "προστατευτικές" συμμαχικές αγκαλιές...

Είναι άραγε τυχαίο το ότι τώρα εμφανίστηκε η φωτογραφία με τίς εκτελέσεις στην Καισαριανή στην περίοδο τής κατοχής;..

Ούτε είναι τυχαίος ο τρόπος που την προώθησαν...

Επειδή αυτή η εποχή αποτελεί μία από τίς μεγαλύτερες πληγές τής ιστορίας μας η οποία συνετέλεσε σε μεγάλης εμβέλειας εθνικές, κοινωνικές συμφορές και ταπεινώσεις τών οποίων την αποκορύφωσι ζούμε σήμερα, επειδή τα βιώματα έχουν μετατραπεί σε αυτοκτονικό καρκίνωμα που μεταφέρεται από γονείς σε παιδιά και εγγόνια και το οποίο καρκίνωμα αυτός που το αποκτά φροντίζει με καρκινώδη ψυχολογία να το συντηρεί, επειδή η κάθε στιγμή τών γεγονότων αποτελεί και κάποια ιδιαιτερότητα την οποία είναι δύσκολο να προσεγγίζεις αντικειμενικά, φρονώ ότι ο κάθε συνετός  πολίτης οφείλει να αφήνει αυτές τις αναφορές και να επικεντρώνεται στα σημερινά  τα οποία δυστυχώς έχουν τις ρίζες τους σ΄αυτές τις αρρωστημένες καταστάσεις τού παρελθόντος...

Σήμερα έχουμε πρόβλημα με μία σκληρή δολοφονική φτώχια η οποία δεν είναι τυχαία αλλά απόλυτα προγραμματισμένη, έχουμε συστηματική εξόντωσι τού Έλληνα πολίτη και η οποία αποτυπώνεται δραματικά σ ένα φρυκτό δημογραφικό όλεθρο.

Έχουν  καταρρεύσει όλες οι αξιοκρατικές μας δομές, η ασφάλεια σε ατομικό και κοινωνικό επίπεδο, απατεώνες καλυμμένοι με τον μανδύα τής "νομιμότητας" αρπάζουν τίς περιουσίες τών πολιτών, διαρκώς ψηφίζονται νόμοι που εξευτελίζουν, εξοντώνουν τους πολίτες και έχουν μαυρίσει την ζωή τους, ένα κράτος σκληρό και αυταρχικό το οποίο αφού το ίδιο κολυμπά μέσα στην σκοτεινή αδιαφάνεια και αυθαιρεσία, θέλει να  επιβάλλει την "τάξι" με σκληρές ποινές και πρόστιμα τα οποία φωτογραφίζουν ληστεία και καταστροφή...

Αυτά λοιπόν είναι τα δεδομένα που πρέπει να βρίσκονται στο μυαλό μας και όχι αυτά που διχάζουν και τα οποία  συνέβαλαν από την μεριά τους στο  ναφθάσουμε σ΄αυτό το δραματικό σήμερα...

Το 1940, ένας στρατός που αναδείχτηκε απο τούς γεναιότερους του κόσμου αντί να επιβραβευθεί για το έργο του, υποβιβάστηκε η αξία του και κατήντησε να απαξιωθεί από τούς πολιτικούς  παράγοντες τής ίδιας του τής πατρίδας.

Αυτό που επικράτησε ήταν να έχει μηδενισθεί η προσφορά του, οι θυσίες του και να μετράται ως προσφορά η συμμετοχή σε μια καλά σχεδιασμένη αυτοεξευτελιστική διαδικασία.

Ο βομβαρδισμός τού Πειραιά το 1944 από τούς "συμμάχους" μας, με οκτακόσια περίπου θύματα ανάμεσα στα οποία και ένα ολόκληρο σχολείο θηλέων που είχαν καταφύγει στα υπόγεια τής ηλεκτρικής, είναι σχεδόν άγνωστος  διότι  ως γεγονός δεν έχει τα στοιχεία  που προωθούν τον διχασμό...

Κάθε γωνιά τής χώρας είναι γεμάτη από μνημεία που αποτελούν  αρρωστημένα πάθη μιάς αρρωστημένης εποχής η οποία δεν σεβάστηκε ούτε τετράχρονα μωρά τα οποία έστελνε στο απόσπασμα.

Και οπωσδήποτε, ένα παιδάκι τεσσάρων χρονών έχει πολύ πιο τίμιο βλέμμα από οποιονδήποτε ώριμο αγωνιστή που έπεσε άδικα ή επειδή έμπλεξε στις  "ιδεολογικές" παγίδες ή σε άλλα συμφέροντα σ αυτές τις σκοτεινές εποχές...

Αναφέρουμε  αυτά λέγοντας ότι δεν πρέπει να είμαστε αφελείς, ούτε παθιασμένα μονόπλευροι...

Όλο το παρελθόν, ανήκει στην ιστορία την οποία ακόμη και μαθητές ενός λυκείου είναι ικανοί να αποδώσουν με ακρίβεια αν έχουν πρόσβασι σε όλα τα γεγονότα, πράγμα που δεν συμπαθούν καθόλου όλοι όσοι θέλουν να την νοιώθουν με τον δικό τους τρόπο...

Αυτό θα ζητούσε να συμβεί ο κάθε έντιμος και συνετός πολίτης που έχει την συναίσθησι τών πραγμάτων και τών καταστάσεων...

Όλα τα πράγματα δυστυχώς έχουν μεγάλο βάθος και δεν αντιμετωπίζονται με την ρηχότητα τών συνειδήσεων....

Σήμερα η μεγάλες πυρκαϊές ανάβουν στην γειτονιά μας, ζούμε διαρκείς εντάσεις ασφάλειας, η ζωή τού κάθε μονόπλευρα "ευαίσθητου" για τά ανθρώπινα δικαιώματα είναι μετέωρη, μία ακάθεκτη πορεία προς την πραγματική κόλασι...

Και όταν εσύ είσαι κολλημένος σε θλιβερά γεγονότα τού παρελθόντος τα οποία σού δίνουν την ψευδαίσθησι τού δίκαιου "δημοκράτη", μέσα από αυτά δεν θα καταλάβεις ότι η σημερινή εποχή αποτελεί  συνέχεια αυτής που πέρασε, ότι οι χώρες πού αντιστάθηκαν  πραγματικά στίς δυνάμεις που είχαν τότε τον έλεγχο τής Γερμανίας, εξακολουθούν να τον έχουν και σήμερα, ότι αυτές δεν ξέχασαν τους τρείς μοναδικούς λαούς που τους αντιστάθηκαν το 1940, δηλαδή Σερβία, Ελλάδα και Ρωσία.

Την Σερβία τήν διέλυσαν με βομβαρδισμούς το 1999, την Ελλάδα την διαλύουν με  τα μνημόνια, ενώ σήμερα έχουν κηρύξει πόλεμο ενάντια στην Ρωσία...

Αν δεν τα καταλαβαίνεις αυτά, καλή σου νύχτα...

Είμαστε από την γενιά που παίζοντας στα χωράφια και στά ρέματα πέφταμε σε απομεινάρια από θύματα τής εποχής τού 40 που ασφαλώς δέν ήταν τών κατακτητών αλλά αυτών που σκοτώθηκαν άδικα ή ηλίθια από ομοεθνείς των, μιάς γενιάς που δεν ήταν ικανή να σκεφτεί όπως ο Οδυσσέας στην σπηλιά τού Κύκλωπα...

Αυτός  δηλαδή εξοντώνεται μέσα από έξυπνες στρατηγικές και όχι από αυτοκαταστροφικούς ηρωϊσμούς...

Από την δυναμική τής αυτοοργανώσεως και όχι από άσφαιρα πλακάτ που γίνονται για εντυπώσεις σήμερα...

Αν θέλεις περισσότερα, πάτησε τον πάρα κάτω σύνδεσμο   ΕΔΩ γιά να κατεβάσεις το βιβλίο μου δωρεάν

Επιβάλλεται επειγόντως πολιτικός πολιτισμός

 Πολιτισμός, είναι μία λέξις με άπειρο περιεχόμενο μέσα στην οποία είναι ενσωματωμένα όλα τα δεδομένα για να λειτουργεί άριστα μία συγκροτημένη πολιτεία.

Πήρε το όνομα της από την πόλι τής οποίας η λειτουργία καθορίζεται από συγκεκριμένες αρχές που προήλθαν από την πείρα τών πραγμάτων  τίς οποίες οφείλουν να βιώνουν και σέβονται άρχοντες και πολίτες για να ζούν με ασφάλεια και ποιότητα αντιμετωπίζοντας τις καταστροφικές απειλές μέσα στον αέναο πόλεμο που ρυθμίζει τα πάντα.

Ο πολιτισμός εκφράζεται στην ατομική και κοινωνική συμπεριφορά, στον αμοιβαίο  σεβασμό, στον τρόπο που χρησιμοποιείται η γλώσσα μέσα από την κατανόησι τού  νοήματος τών λέξεων, στούς τρόπους συναλλαγών, στην διακυβέρνησι, στην παιδεία, στην πρόνοια, στην ασφάλεια, στην διαφύλαξι τών κεκτημένων μέσα από την κατανόησι τής φιλοσοφίας τής ανθρώπινης συμπεριφοράς, στο ενδιαφέρον για την διαιώνισι τής ζωής, στην κατανόησι τών νόμων τής φύσεως κλπ.  όλα αυτά τα στοιχεία δηλαδή που ονομάζουν αξίες.

Οι αξίες διαφυλάσσονται μέσα από την παιδεία, την γλώσσα, την θρησκεία, τις λαϊκές παραδόσεις, την καταγραφή τους στην ιστορία, με το θέατρο, την μουσική, την φιλοσοφία, την τέχνη και έχουν σκοπό να δημιουργούν και στηρίζουν τον καλό, ενημερωμένο και υπεύθυνο πολίτη ο οποίος θα  είναι ικανός να πορευτεί με ασφάλεια, μαζί με τους συμπολίτες του, μέσα από μία γνήσια και βαθιά διαλογική συνύπαρξι,  ανάμεσα στίς συμπληγάδες τών αέναων πολέμων που  ρυθμίζουν και απειλούν τα πάντα ρίχνοντας τα σκάρτα υλικά σε μία αιώνια ανακύκλωσι.

Οι αρχαίοι την πολιτεία την παρουσίαζαν με σκάφος που πλέει μέσα στην θάλασσα και το οποίο για να ταξιδεύει με ασφάλεια, χρειάζεται ικανό πλήρωμα με άξιους κυβερνήτες που θα καθορίζουν σωστά την πορεία του .

Σήμερα η ασφάλεια τού ιστορικού μας σκάφους βρίσκεται σε μία από τις χειρότερες τρικυμίες τής μακραίωνης ιστορίας του.

Και για να γίνεται αυτό, σημαίνει ότι προηγήθηκε κάποιος άθλιας ή πολύ χαμηλής ποιότητας πολιτικός πολιτισμός ο οποίος διαμόρφωσε αγράμματους, διχασμένους, άστατους, πονηρούς, φτηνά ιδιοτελείς και ασεβείς επιβάτες οι οποίοι επέλεξαν ή στήριξαν το ανάλογο πλήρωμα που είναι υπεύθυνο για την χάραξη τής πορείας.

Αυτοί παρασύρθηκαν σε μεγάλο ποσοστό από το ψέμα και την ιδιοτέλεια, έχασαν την έννοια τών πραγμάτων και τών κινδύνων αφανισμού τους από τις μεγάλες τρικυμίες. διχάστηκαν επικίνδυνα και δεν γνωρίζουν τον προορισμό τους  .

Αντί να μελετούν τα κατάστιχα τού ιστορικού τους πλοίου τά οποία είναι τα πιο πλούσια στον κόσμο σε εμπειρίες από δύσκολα ταξίδια τα περιφρόνησαν με απαξίωσι και τα καταχώνιασαν στο περιθώριο αποδίδοντάς τους το όνομα "συντήρηση" ενώ την πορεία πρός το άγνωστο δέχτηκαν να τούς την  ονομάζουν  "πρόοδο"...

Ο τρόπος επικοινωνίας ανάμεσα σε επιβάτες μεταξύ τους και σε πλήρωμα, στήν  θέσι  τής ιερής  λέξεως " που οι παλιοί καθιέρωσαν ως διάλογο και η οποία έγινε παγκόσμια από όλα τα πληρώματα αποδεχτή, άλλαξε και καθιερώθηκαν νέοι "προοδευτικοί" όροι όπως "δεξιός" , "αριστερός", "φασίστας", "μαλάκας",  σε οτιδήποτε πονηρό και απαξιωτικό.

'Ετσι, όταν θέλει να συνεννοηθεί ο ένας με τον  άλλον, τού πετά από μία τέτοια λέξι και έχει εκφράσει απόλυτα τούς κανόνες τού διαλόγου,  τής συνεννοήσεως...

Επείγει λοιπόν να αποκαταστήσουμε τον διάλογο,  τον πολιτικό μας πολιτισμό παίρνοντας αποφασιστικό διαζύγιο από όλους αυτούς τους πολιτικούς φορείς που μάς κρατούν δέσμιους  στην γή και μάς έχουν κόψει τα φτερά τής σκέψεως, τής φωνής, τής ζωής και τής δημιουργίας.

Επιβάλλεται κάτι εντελώς καινούριο το οποίο να ονομάζεται πολιτικός πολιτισμός και τού οποίου το κύριο στοιχείο είναι ο σεβασμός απέναντι στον άλλον καθώς και απέναντι στον αιώνιο πόνο που δημιουργεί τις συνθήκες τής ζωή μας...

(Γιά περισσότερα μέσα  στο βιβλίο μου    Εδώ   που κατεβάζετε δωρεάν και το αποθηκεύετε ή το εκτυπώνετε...)

ΕΓΩ Ο ΚΑΝΕΝΑΣ...

 ΕΓΏ Ο ΚΑΝΕΝΑΣ ...

 

( ΕΠΕΊΓΟΝ ΕΝΩΤΙΚΟ 

ΜΉΝΥΜΑ 

ΜΈΣΑ ΑΠΌ ΤΗΝ ΣΠΗΛΙΆ

 ΤΟΥ 

ΚΎΚΛΩΠΑ... )

Οι σύντροφοι μου έχουν κομματιστεί από

 τα κόμματα και έχει δηλητηριαστεί το αίμα 

τους από τίς παντός είδους “ιδεολογίες”... 

Αντί να παράγουν σκέψεις, καταναλώνουν 

 διχαστικά σκουπίδια που παράγονται από 

πονηρές σκέψεις, βιώνουν την 

μακαριότητα τού εγώ και στέκονται βουβοί 

κάθε φορά που αρπάζεται κάποιος για το 

τραπέζι τού τέρατος, αγνοώντας δραματικά

 ότι έρχεται κάπου η σειρά τους…

(((Πολιτική ανάλυσις που απευθύνεται σε

 ελεύθερους ανθρώπους οι οποίοι δεν “ανήκουν” 

πουθενά, με σκοπό τον πόλεμο ενάντια στην 

τυραννία του…)))

(Για να έχετε αυτό το βιβλίο

 πατάτε στον πάρα

 κάτω σύνδεσμο...)

   Εδώ